ZAMEK HLUBOKÁ NAD VLTAVOU

Zamek Buchlov to jedna z najstarszych i najpotężniejszych królewskich warowni na Morawach, położona malowniczo na szczycie zalesionego wzgórza w paśmie górskim Chřiby, w pobliżu miejscowości Buchlovice w kraju zlińskim. Jego początki sięgają pierwszej połowy XIII wieku, kiedy został wzniesiony z inicjatywy czeskich królów jako zamek graniczny i centrum administracyjne regionu. Pierwotna budowla miała charakter romańsko-gotycki i była siedzibą królewskiego kasztelana. Z biegiem lat zamek rozbudowywano, a w XIV wieku zyskał charakter gotyckiej twierdzy obronnej. W okresie renesansu dodano nowe elementy architektoniczne, w tym reprezentacyjne sale i zabudowania gospodarcze. W XVII wieku Buchlov przeszedł w ręce możnych rodów Petřwaldów i Berchtoldów, którzy byli również właścicielami pobliskiego pałacu w Buchlovicach. Dzięki ich działalności zamek stał się centrum życia kulturalnego, a wewnątrz powstały bogate zbiory sztuki, broni i starodruków. Mimo licznych wojen i pożarów, Buchlov nigdy nie został całkowicie zniszczony. Dziś jest jednym z najlepiej zachowanych zamków w Czechach, stanowiąc cenny przykład średniowiecznej architektury obronnej i królewskiego dziedzictwa. »

Zespół zamkowo-zamkowy w Jindřichov Hradec jest trzecim pod względem wielkości kompleksem zamkowym w Republice Czeskiej, ustępując jedynie Zamkowi Praskiemu i Českému Krumlovowi. Jest to narodowy zabytek kultury oraz najważniejszy zabytek miasta. W skład kompleksu wchodzą liczne budowle o różnych stylach architektonicznych. Najcenniejsze części gotyckiego zamku to gotycki pałac, kaplica św. Ducha, zwana również Kaplicą Czarną, tzw. Soudnice oraz niezwykła czarna kuchnia. Gotycki pałac zachwyca pięknymi detalami architektonicznymi i bogatym wystrojem wnętrz. Kaplica św. Ducha jest miejscem religijnym o wyjątkowej atmosferze, a tzw. Soudnice to budynek, w którym mieściły się sądy. Wyjątkowym elementem zamkowego ogrodu jest pawilon muzyczny Rondel, który jest bogato zdobiony złotem. Jest to miejsce, w którym odbywały się muzyczne występy i spotkania towarzyskie. Pawilon jest niezwykłym dziełem sztuki i stanowi ważną część kompleksu zamkowo-zamkowego w Jindřichov Hradec. Zespół zamkowo-zamkowy w Jindřichov Hradec jest nie tylko ważnym zabytkiem historycznym, ale także atrakcją turystyczną, która przyciąga licznych odwiedzających. To miejsce, gdzie można zgłębić historię, podziwiać architekturę i cieszyć się pięknymi ogrodami. Zamek w Jindřichovie Hradcu przeszedł przez wieki wiele rozbudów i zmian. Pierwotna nazwa miasta, "Nova Domus", wskazuje na istnienie wcześniejszego zamku lub budynku. Badania archeologiczne sugerują, że już w X wieku istniała tu słowiańska osada, która prawdopodobnie pełniła pewną rolę w administracji zamku w Przemyślu. Odkryto pozostałości murów obronnych przed fasadą dziedzińca pałacu Adama II. Kolejnym dowodem na starożytność osady są znaleziska archeologiczne w kościele św. Jana Chrzciciela, którego miejsce zajmował duży romański kościół pod koniec XII wieku. W 1277 roku król Przemysł Otakar II odzyskał zamek, co sugeruje, że pierwotnie należał on do królewskiego majątku. Krótko potem przeszedł on w ręce Oldřicha I jako własność koronną, jednak rok później powrócił do Hradca. Można przypuszczać, że kamienno-zamkowy kompleks był pierwotnie fundacją królewską i został przejęty przez rodzinę Vítkovców i ukończony w niepełni przez nich. »

Życie toczy się w murach zamku Červená Lhota od 600 lat. W tym czasie zamek kilkakrotnie znacząco zmieniał swoje oblicze. Po raz pierwszy było krótko po 1530 roku, kiedy to miejscowa średniowieczna twierdza, udokumentowana na piśmie w 1465 roku, została zakupiona przez rycerza Jana Kábę z Rybňan i zaczęła ją modyfikować w stylu renesansowym. Być może największa i najpiękniejsza zmiana w Lhocie nastąpiła po 1641 roku, kiedy właścicielem zamku został wybitny czeski szlachcic Vilém Slavata z Chlumu i Košumberka, podczas którego przeprowadzono barokowe modyfikacje pierwszego piętra. Ostatnie modyfikacje budowlane związane są z książęcą rodziną Schönburg-Hartenstein, która była właścicielem zamku do 1945 roku, kiedy to zamek został znacjonalizowany. »

Rožmberk – zamek w miejscowości Rožmberk nad Wełtawą w powiecie Czeski Krumlov w kraju południowoczeskim w Czechach. Obecnie jest własnością państwa i jest zarządzany przez Narodowy Instytut Dziedzictwa. Jest otwarty dla publiczności. Jest chroniony jako narodowy zabytek kultury Republiki Czeskiej. Zamek został założony przed połową XIII wieku przez Voka I. von Rosenberga i należał do jego potomków z krótkimi okresami zastawów do 1611 roku. Od XIV wieku Český Krumlov stał się główną siedzibą panów Rosenberga, ale Rožmberk został utrzymany i rozbudowany. W drugiej połowie XV wieku zamek został dwukrotnie zdobyty, lecz Rosenbergowie wkrótce go odzyskali w obu przypadkach. Na przełomie XVI i XVII wieku zrujnowany zamek przebudowano na renesansowy zamek. Przed wojną trzydziestoletnią panowie szwolamberscy przez krótki czas utrzymywali Rožmberk, ale utracili go podczas powstania stanowego, a Buquoyowie stali się nowymi właścicielami. Rožmberk również nie był dla nich główną rezydencją, ale Jiří Jan Jindřich Buquoy przebudował zamek »

Zamek Český Krumlov – zamek znajdujący się w mieście Český Krumlov w południowych Czechach. Jego początki sięgają 1240 roku, kiedy pierwszy zamek został zbudowany przez rodzinę Witigonen, głównej gałęzi potężnego rodu Rosenberg. Zamek w tym miejscu był założony przed 1250 roku przez panów z Krumlova, jednej z gałęzi rodu Vítkovci[2]. Przez XVII wieku ród Rosenbergów wymarł, a panowanie nad Krumlovem zostało przekazane w ręce Hansa Ulricha von Eggenberg przez cesarza Ferdynanda II, Eggenberg został nazwany księciem Krumau. Po śmierci syna Hansa Ulricha, Johanna Antona I von Eggenberg, zamek w okresie pomiędzy 1649 i 1664 był pod władzą jego wdowy Anny Marii. Jeden z jej dwóch synów, Johann Christian I von Eggenberg, był odpowiedzialny za przebudowę na styl barokowy i rozbudowę zamku, w tym budowę zamkowego teatru zwanego obecnie Teatrem Eggenberg. Gdy linia męska z Eggenbergów wygasła w 1717 roku, zamek przeszedł w posiadanie rodu Schwarzenbergów. W 1947 roku posiadłości Schwarzenbergów, w tym Český Krumlov, zostały znacjonalizowane przez czeskie władze lokalne, a w 1950 roku stał się własnością państwa czechosłowackiego. Cały zespół pałacowy został uznany za narodowy zabytek Czech w 1989 roku, a w 1992 roku został wpisany na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. »

Warownia została wzniesiona w XI wieku, co czyni ją jednym z najstarszych zamków w Republice Czeskiej. Usytuowana na wysokiej skarpie nad rzeką Dyją, pełniła ważną rolę jako punkt obronny na południowej granicy państwa czeskiego. Po wygaśnięciu rodu Przemyślidów w 1306 roku zamek przeszedł w posiadanie rodu Lichtenburgów, którzy byli zamożnymi właścicielami i uczynili go jedną z głównych rezydencji przez ponad 250 lat. W XIX wieku zamek został przebudowany w romantycznym stylu pseudogotyckim, nadając mu okazały wygląd. Ostatnim właścicielem posiadłości był ekscentryczny Baron George Haas z Haasenfelsu, który zamieszkiwał na zamku aż do swojej śmierci w 1945 roku, kiedy to popełnił samobójstwo. Baron Haas był znany z miłości do zwierząt, szczególnie psów. Posiadał aż 200 psów, z których ponad 50 zostało wypchanych, tworząc jedną z największych kolekcji wypchanych psów na świecie. Każdy egzemplarz ma tabliczkę z oznaczeniem rasy i imieniem. Ta imponująca kolekcja wypchanych psów została wpisana do Księgi Rekordów Guinnessa, podkreślając jej unikalność i niezwykłość. Jest to z pewnością element zamku, który przyciąga uwagę i budzi ciekawość odwiedzających. Zamek jest nie tylko świadkiem długiej historii, ale także miejscem, gdzie można podziwiać architekturę, przepiękne krajobrazy i odkrywać fascynujące opowieści o jego dawnych mieszkańcach. To miejsce, które zapewnia niezapomniane wrażenia i pozwala zgłębiać zarówno aspekty historyczne, jak i kuriozalne kolekcje barona Haasa. »

Pierwotny zamek zbudowano około połowy XIII wieku, a więc w czasach króla Wacława I, albo z inicjatywy jego następcy, Przemysła Ottokara II, w celu ochrony drogi z Milevska do Mirovic, powyżej brodu na lewym brzegu Wełtawy, gdzie pobierano opłaty celne na rzece. Pierwsza wzmianka o ich poborze pojawiła się w 1253 roku, natomiast najstarsza informacja o zamku pochodzi z 1287 roku, kiedy to toczyli walki stronnicy praskiego biskupa Tobiáša z Bechyně z opiekunem młodego króla Wacława II, Zawiszą z Falkenštejna. Zbudowany na dobrach królewskich, zamek został zajęty wówczas przez załogę Zdislava ze Šternberka, który wraz z Dětřichem Švihovcem ze Svihova i jego ludźmi napadł na biskupa Příbramia. W 1357 roku król Karol IV oddał Orlík w zastaw Detřichovi z Portic, który był jedną z najważniejszych postaci na scenie politycznej swoich czasów. Zajmował stanowisko kanclerza Królestwa Czeskiego, proboszcza wyszehradzkiego i biskupa mindeńskiego. Trzy lata później Detřich za zgodą króla przekazał zamek swemu synowi, burgrabiemu na Wyszechradzie. W 1370 roku, prawdopodobnie po śmierci nowego właściciela, Karol IV oddał zamek Hyncíkovi Pluhovi z Rabštejna, który później stał się jednym z głównych stronników jego syna, Wacława. W 1395 roku Hyncík Pluh zamienił Orlík z Zygmuntem Hulerem na zamek Boršengryn niedaleko Kynžvartu. Nowy właściciel w 1405 roku został skazany i stracony, po tym jak jego wrogowie fałszywie oskarżyli go o defraudację. Brat Hulera, Ondřej sprzedał w 1408 roku zamek wraz z majątkiem Petrowi Zmrzlíkowi ze Svojšína, najwyższemu mincerzowi Królestwa Czech. Ród Zmrzlíków dzierżył Orlík aż do 1514 roku, dokonując w międzyczasie licznych, gruntownych, późnogotyckich przekształceń zamku. »

Zamek Winterberg, położony na ważnym szlaku z Pragi do Pasawy, ma bogatą historię i przeszedł wiele zmian właścicieli i przebudów. Zamek ten został zbudowany w około połowie XIII wieku i po raz pierwszy pojawił się w źródłach pisanych w 1264 roku, związany z Purkartem z rodu panów z Janovic. Prawdopodobnie był to pierwotnie zamek królewski, a Purkart mógł być królewskim burgrabią. W 1375 roku zamek przeszedł krótkotrwale w ręce praskiego mieszczanina Jana Rotleva, a w 1379 roku stał się własnością rodziny Kaplířów z Sulevic. W czasie wojen husyckich w 1424 roku, osada Vimperk, której zamek Winterberg był częścią, została spalona przez husytów. Jednak po wojnach w pierwszej i drugiej połowie XV wieku osada została odbudowana jako miasto, otoczone murami obronnymi po roku 1479, które połączono z zamkiem. W tym okresie wzniesiono również nowe obwarowania zwane Haselburg. W latach 70-tych XIV wieku Winterberg był krótkotrwale w posiadaniu najemnika Václava Vlčka z Čenova, bratanka Petra Kaplířa. W 1494 roku ostatni członek rodziny Kaplířów z Sulevic, Petr, przekazał posiadłość Zdeněkowi Malovcowi z Chýnova. Jednakże w 1547 roku utracił on swoje dobra z powodu udziału w buncie przeciwko królowi Ferdynandowi. W latach 1530-1560, podczas panowania Malovców i Rožmberków, zamek Winterberg przeszedł gruntowną przebudowę w stylu renesansowym. Niestety, wojna trzydziestoletnia przyniosła zniszczenia, a w 1619 roku zamek został zdobyty i spalony przez wojska protestanckie Ernsta von Mansfelda. Po odbudowie w latach 1622-1624, zamku nabył Jáchym Novohradski, który rozbudował go o nową późnorenesansową część. Później zamek przeszedł w ręce rodziny Schwarzenberków. W XVIII wieku przeprowadzili oni znaczącą przebudowę zamku, a po pożarze w 1857 roku, który spustoszył zamek, zostały umieszczone na nim biura i koszary. W 1948 roku zamek Winterberg został znacjonalizowany. »

Nad rzeką Doubrava, nad wioską Žleby góruje majestatyczny zamek, który ma taką samą nazwę jak miejscowość w której stoi. Pierwsza pisemna wzmianka o zamku pochodzi w 1289 roku, kiedy to budowla należała do Jindřicha z Lichtenburka. Pierwotnie gotycki zamek przeszedł wiele rekonstrukcji, aż Vincenc Karel Auersperg w XIX w. nadał mu dzisiejszy romantyczny styl neogotycki. Ostatnimi prywatnymi właścicielami zamku była rodzina Trauttmansdorff. Majątek był w ich rękach do 1945 roku, kiedy to został znacjonalizowany. Obecnie jest własnością państwa administrowaną przez National Heritage Institute i jest odpłatnie udostępniony do zwiedzania. Zamek posiada bogato wyposażone wnętrza, podczas wycieczki można podziwiać bogatą kolekcję broni, antyków, szkła i mebli. Zbrojownia posiada jedną z największych kolekcji broni w Europie Jest tu też dobrze wyposażona kuchnia zamkowa i jeden z nielicznych zachowanych barokowych teatrów. Wspinaczka na wieżę zamkową oferuje widok na okolicę, która obejmuje rozległy park angielski. Zamek zwiedzamy z przewodnikiem i mamy do wyboru dwie trasy »

Zamek Kokořín został zbudowany w XIV wieku na skraju majątku panów Dubá przez Hynka Berkę z Dubá. Następnie, w około połowie XIV wieku, zamek przestał być używany. Ze względu na brak napraw i konserwacji przez 16 lat od założenia, popadł w ruinę i stał się niezamieszkalny. W okresie romantyzmu, ruiny zamku i ich otoczenie stały się źródłem inspiracji dla wielu artystów. Pod koniec ubiegłego wieku cały teren, włącznie z ruinami zamku, został zakupiony przez praskiego przedsiębiorcę Václava Špačka. Postanowił on stworzyć obiekt rekreacyjno-turystyczny w okolicy Kokořína. W latach przed I wojną światową naprawił zamek, a po wojnie wybudował obiekty rekreacyjne, baseny i korty tenisowe w dolinie poniżej. Wnętrza zamku są romantycznym przykładem dawnej epoki. Można obejść cały zamek, korzystając z galerii wzdłuż murów obronnych, a zwiedzający mają również możliwość wejścia na wieżę zamkową, skąd rozciąga się piękny widok na dolinę. »

Pierwsza pisemna wzmianka zaś znajduje się w dokumencie Maiestas Carolina cesarza i króla Karola IV (1316-1378). Władca nakazał w nim, aby twierdza i miasteczko Mniszek na zawsze pozostał w majątku korony i był tylko wypożyczany na określony czas zasłużonym dla niej ludziom. Wcześniejsza historia tego miejsca nie jest dokładniej znana. Według opowieści wcześniej stała osada Dubczany (Dubčany), która doszczętnie spłonęła podczas pożaru. Później na jej miejscu wzniesiono nową, przy czym pomagali w tym benedyktyńscy mnisi z klasztoru na Ostrowie koło Davli, którzy pod pasmem górskim Brdy mieli należącą do niego ziemię. Mieszkańcy nowej osady targowej nazwali ją Mniszkiem, później dodano do tej nazwy, aby ją lepiej zlokalizować, „pod Brdy”, czyli pod Brdami. Handel i pobierane w nim cło przynosiły niezłe dochody. »

Majestatyczny Zamek Konopiszte znajduje się w środkowych Czechach w pobliżu miejscowości Benešov oddalonej o około 50 km na południowy-wschód od Pragi. Warownia wzniesiona została prawdopodobnie w drugiej połowie XIII wieku na polecenie biskupa Tobiasza z Beneszowa. W XVII wieku zamek stał się własnością rodu Sternbernków. Wtedy nastąpiła też pierwsza większa przebudowa warowni. Kolejna przebudowa miała miejsce w XVIII wieku i przeprowadzona została na polecenie ówczesnych właścicieli zamku, Panów Vrtbove z rodu Vrtby. W 1887 roku nowym zamek zakupił arcyksiążę Habsburgski (przyszły następca tronu Austro-Węgier) Franciszek Ferdynand d'Este. Wtedy też zadecydowano o kolejnej przebudowie zamku, która miała przekształcić obecny renesansowy zamek w reprezentacyjną carską rezydencję. »

Zamek Český Šternberk, wznoszący się na skalistym wzgórzu nad rzeką Sázavą w środkowych Czechach, należy do najstarszych nieprzerwanie zamieszkanych zamków w kraju. Został założony w 1241 roku przez Zdeslava z Divišova, protoplastę rodu Šternberków, który obrał to miejsce jako strategiczną siedzibę rodową. Już od początku zamek pełnił funkcję obronną, kontrolując ważny szlak komunikacyjny w dolinie Sázavy, a jego położenie zapewniało naturalną ochronę przed potencjalnymi najeźdźcami. W kolejnych stuleciach Český Šternberk był stopniowo rozbudowywany i umacniany, zachowując jednak swój średniowieczny charakter. W XIV i XV wieku, w okresie licznych konfliktów wewnętrznych, w tym wojen husyckich, zamek odgrywał istotną rolę militarną. Choć był kilkakrotnie oblegany, nie uległ całkowitemu zniszczeniu, co pozwoliło zachować ciągłość jego funkcji jako siedziby możnego rodu szlacheckiego. W czasach nowożytnych zamek stopniowo tracił znaczenie militarne, a jego właściciele skupili się na przekształcaniu go w wygodniejszą rezydencję. W XVII i XVIII wieku wnętrza zostały częściowo przebudowane w stylu barokowym, co nadało im bardziej reprezentacyjny charakter, przy jednoczesnym zachowaniu gotyckiej bryły i obronnego układu murów. Dzięki temu Český Šternberk łączy w sobie surowość średniowiecznej twierdzy z elegancją rezydencji arystokratycznej. Po konfiskacie majątku w okresie komunistycznym zamek został po 1989 roku zwrócony potomkom rodu Šternberków, którzy do dziś nim zarządzają. Obecnie Český Šternberk jest cennym zabytkiem historycznym i jednym z najlepiej zachowanych przykładów zamku rodowego w Czechach. Jego dzieje stanowią wyjątkowe świadectwo ciągłości tradycji szlacheckiej oraz przemian architektonicznych zachodzących na przestrzeni ponad siedmiu stuleci. »

Królewska siedziba została wybudowana w XIII wieku jako ostoja panującego rodu Przemyślidów, później służyła też jako więzienie państwowe Pośród zalesionych wzgórz jaśnieje bielą wysoka cylindryczna wieża starodawnego zamku z potężnymi umocnieniami. Ze względu na dogodne położenie w głębokich lasach pełnych zwierzyny, upodobali go sobie liczni czescy władcy. Sale zamku były świadkami hucznych uczt, przyjęć i pijatyk, jak również wielu ważnych rozmów politycznych i brzemiennych w skutki decyzji dyplomatycznych. Zamek po wielu pożarach przeszedł kolejne rekonstrukcje, które zakończyły się dopiero w XX wieku. Jedynym pomieszczeniem, w którym zachowało się pierwotne wyposażenie, jest gotycka kaplica z bogato rzeźbionym ołtarzem. Ślady królów czeskich i przepych ich stylu życia widać tu jednak na każdym kroku. W przywracaniu wnętrzom dawnej świetności mają udział konserwatorzy zabytków, którzy z powodzeniem sprowadzają na dawne miejsce odwiezione stąd kiedyś historyczne zbiory. »

Zamek Karlsztejn - Hrad Karlštejn jest najsłynniejszym czeskim zamkiem i jednym z symboli Królestwa Czeskiego oraz jednym z piękniejszych zamków w Europie. Jest to jedna z największych atrakcji turystycznych Czech i jedyną jego wadą jest ... niesamowita popularność - w lecie to miejsce jest przepełnione turystami, sprzedawcami lodów i stoiskami z pamiątkami. Ten gotycki, XIV-wieczny zamek znajduje się w powiecie Beroun, 8 km na wschód od miasta Beroun. Dostać się do niego można z autostrady D5 łączącej Pragę z Pilznem zjeżdżając zjazdem nr 14 i jadąc dalej drogą nr 116 w kierunku miejscowości Karlštejn. Zamczysko jest malowniczo położone na wzgórzu, otoczone lasem i wstęgą pobliskiej rzeki Berounki. Zamek Karlštejn został zbudowany w celu ochrony klejnotów królewskich - stąd jego cechy obronne. Początkowo zamek miał być miejscem odpoczynku jego założyciela - Karola IV, ale w trakcie budowy, która trwała ponad siedem lat, pomysł dotyczący funkcji obiektu zmieniał się. Zamek stał się miejscem złożenia czeskich i rzymskich klejnotów koronnych oraz cennych relikwii świętych. Za czasów Karola IV był on przede wszystkim reprezentacyjną siedzibą, oddaloną od stolicy kraju o jeden dzień jazdy konno. Spotykali się tu przedstawiciele europejskiej elity politycznej. »

Dawny barokowy pałac swój współczesny neogotycki wygląd zawdzięcza księciu z francuskiego rodu Rohan. Pałac jest jedną z najważniejszych budowli w stylu francuskiego romantycznego neogotyku. Jest udostępniony publiczności w znacznym zakresie, więc jego zwiedzenie to doskonała okazja, by zobaczyć, jak w 2. połowie XIX wieku wyglądało życie bogatej rodziny szlacheckiej w wiejskiej posiadłości. Pokoje pałacowe wyposażone są w oryginalne meble, obrazy i inne dodatki, a większość pomieszczeń zwraca uwagę dekoracjami rzeźbiarskimi. Warto także zobaczyć wystawę Technopolis, która poświęcona jest głównie wynalazkom i wynalazcom XIX i XX wieku. Znaleźć ją można w pomieszczeniach dawnej pałacowej stajni. Park angielski o powierzchni 26 hektarów posiada jedną z najbogatszych kolekcji botanicznych w Republice Czeskiej. W pałacu często gościli najwięksi przedstawiciele muzyki czeskiej, jak choćby Antonín Dvořák. Dlatego co roku odbywa się tutaj festiwal muzyczny Dvořákův Sychrov i Turnov. »

Zamek Kost, położony w sercu Czeskiego Raju w północnych Czechach, należy do najlepiej zachowanych średniowiecznych warowni w kraju. Jego budowę rozpoczęto w pierwszej połowie XIV wieku z inicjatywy Beneša z Vartemberka, który wzniósł potężną twierdzę na skalistym wzgórzu otoczonym podmokłymi dolinami. Naturalne warunki terenu w połączeniu z masywnymi murami i charakterystyczną Białą Wieżą uczyniły z Kosti niemal niezdobytą fortecę. W XIV i XV wieku zamek pełnił ważną funkcję obronną i administracyjną, kontrolując okoliczne szlaki handlowe oraz rozległe dobra ziemskie. Podczas wojen husyckich Kost zachował neutralność, dzięki czemu uniknął zniszczeń, które dotknęły wiele innych czeskich zamków. Ta decyzja pozwoliła zachować pierwotny, gotycki charakter budowli, bez konieczności późniejszych odbudów po zniszczeniach wojennych. W kolejnych stuleciach zamek przechodził w ręce różnych rodów szlacheckich, które wprowadzały jedynie umiarkowane zmiany, dostosowując go do potrzeb mieszkalnych, lecz nie naruszając jego obronnego układu. Dzięki temu Kost zachował wyjątkową spójność architektoniczną, łącząc funkcję rezydencjonalną z surową formą średniowiecznej twierdzy. W przeciwieństwie do wielu innych zamków nie został przekształcony w barokowy pałac. W XIX i XX wieku wzrosło zainteresowanie historyczną wartością zamku Kost, co zaowocowało pracami konserwatorskimi i udostępnieniem go zwiedzającym. Do dziś pozostaje on w rękach prywatnych, co czyni go jednym z nielicznych zachowanych przykładów ciągłości własności. Zamek Kost jest obecnie jednym z najważniejszych symboli Czeskiego Raju i wyjątkowym świadectwem średniowiecznej architektury obronnej w Czechach. »

Renesansowy zamek był zbudowany na skałach piaskowcowych w miejscu średniowiecznego zamku z XIV wieku. W 1804 roku powstał tu park angielski, a w 1859 roku zamek przywrócono do stylu gotyckiego. Zachodnią część placu przed zamkiem zamyka nowogotycki kościół św. Józefa. Zamek stoi na dwóch piaskowcowych skaliskach, które wznoszą się na wysokość bez mała 60 m nad doliną rzeczki Libuňki. Zamek służy dziś jako hotel. Wstęp jest możliwy na dziedziniec oraz na wieżę, z której roztacza się przepiękny widok na Hruboskalsko, Trosky i Kozákov. Dzisiaj zamek działa jako hotel. »

Zamek Grabštejn wznosi się na skalistym wzniesieniu niedaleko miasta Hrádek nad Nisou w kraju libereckim, na północy Republiki Czeskiej. W przeszłości zamek ten był punktem obserwacyjnym szlaku prowadzącego do Czech i punktem granicznym, gdzie i dziś spotykają się granice trzech państw – Czech, Niemiec i Polski. »

Zamek Frýdlant to jedno z najważniejszych i największych zabytkowych miejsc w północnych Czechach, przyciągającego wielu turystów. Pierwotnie gotycki zamek został przekształcony w renesansowy pałac, który obecnie zachwyca gości pięknymi wnętrzami i kolekcjami o ogromnym znaczeniu historycznym i artystycznym. Przy wejściu na teren zamku, tak jak przed dwustu laty, można przekroczyć most zwodzony. Po przekroczeniu szwedzkiego dziedzińca, droga prowadzi do głównego dziedzińca zamkowego, a stamtąd wznosi się stromo na sam zamek. Wewnątrz zamku można podziwiać wiele interesujących miejsc, takich jak pamiątki po ważnym dowódcy wojskowym, Albrechcie von Wallenstein, sala rycerska z portretami właścicieli z rodu Clam-Gallasów, zbrojownia, kolekcje fajek, reprezentacyjne pomieszczenia, łazienki oraz kuchnie. Wszystkie pomieszczenia są urządzone oryginalnymi meblami, obrazami i porcelaną. W ramach zwiedzania można także odwiedzić pałacową kaplicę św. Anny. Historia zamku jest niezwykła. W 1278 roku cały majątek przeszedł w ręce Bibrštejnowów, którzy odegrali ważną rolę w budowie potężnego zamku. W XVI i XVII wieku zamek Frýdlant należał do rodu Redernów, którzy kontynuowali jego rozbudowę i upiększanie. Redernowie byli nie tylko dobrze zarządzającymi gospodarzami i wojskowymi, ale również budowniczymi i mecenasami sztuki. To dzięki nim powstał renesansowy pałac i kaplica zamkowa. W latach 1622-1634 zamek był własnością Albrechta von Wallensteina, a cały region Frýdlantska był wówczas nazywany "Terra felix" - Szczęśliwą Ziemią. W 1801 roku rodzina Clam-Gallasów, ówcześni właściciele zamku, otworzyła część zamku dla zwiedzających, tworząc tym samym pierwsze muzeum zamkowo-pałacowe w Europie Środkowej. W 2017 roku, podczas odbagniania zamkowego stawu, odkryto kolekcję 42 głównie złotych monet z XVI i XVII wieku, które ktoś prawdopodobnie ukrył w stawie około 370 lat temu. W tamtym okresie monety były powszechnie używane we Frýdlancie i okolicy jako środek płatniczy, za który można było nabyć bydło lub nieruchomości. Ten skarb stał się częścią nowej wystawy zamkowej, dodając jeszcze większej wartości kulturalnej temu historycznemu miejscu. »

Zamek Loket to malowniczy zamek wznoszący się nad rzeką Ohře w Czechach Zachodnich. Zbudowany w XIII wieku w stylu romańsko-gotyckim, zamek Loket był świadkiem wielu wydarzeń historycznych. Jego położenie na skalistym cyplu nad rzeką sprawia, że prezentuje się jak z bajki. Zamek jest popularnym celem turystycznym, przyciągającym odwiedzających zachodnie Czechy. Wewnątrz zamku można podziwiać imponujące wnętrza i dziedzińce, które przenoszą gości w magiczną atmosferę przeszłości. Na ścianach zamku zachowały się średniowieczne malowidła przedstawiające ogrody pełne drzew owocowych, kwiatów i ptaków. Wnętrza zamku pełne są cennych eksponatów, takich jak kolekcja broni, porcelany i blaszanej zastawy stołowej. Można także podziwiać zabytkowe, malowane meble oraz odwiedzić dawną aptekę i zobaczyć prawdziwy meteoryt, który według legendy spadł na dziedziniec zamkowy w 1422 roku i wzbudził zainteresowanie słynnego niemieckiego poety Johanna Wolfganga Goethego. Jednym z najciekawszych miejsc na zamku Loket jest więzienie z salą tortur. Składa się ono z kilku pięter zimnych i mokrych cel, które zachowały się w stanie z lat 1822-1948, gdy zamek pełnił funkcję miejskiego więzienia. Ta część zamku stanowi mrożącą krew w żyłach przypomnienie o okrutnych praktykach stosowanych w przeszłości. Zamek Loket jest otwarty przez cały rok, a w jego wnętrzach regularnie odbywają się targi, jarmarki, turnieje rycerskie i wystawy. Jego położenie w malowniczych krajobrazach czyni go klejnotem wśród wiejskich okolic Czech Zachodnich i przyciąga wielu entuzjastów historii i miłośników piękna architektury średniowiecznej. »

Zamek Sovinec, położony w północnych Morawach w górzystym regionie Nízký Jeseník, należy do największych i najważniejszych warowni Czech. Jego początki sięgają pierwszej połowy XIV wieku, kiedy został założony przez ród Vartemberków jako potężna twierdza strzegąca szlaków handlowych prowadzących przez Morawy. Usytuowanie na skalistym wzgórzu zapewniało mu znakomite walory obronne, a rozległy obszar zabudowy od początku wskazywał na ambicje jego fundatorów. W drugiej połowie XIV i w XV wieku Sovinec był intensywnie rozbudowywany, zwłaszcza w okresie wojen husyckich, kiedy stał się jedną z głównych twierdz husyckich na Morawach. Jego fortyfikacje uchodziły za niemal niezdobyte, a zamek skutecznie opierał się licznym oblężeniom. W tym czasie pełnił nie tylko funkcję militarną, lecz także polityczną, będąc ważnym punktem oporu przeciwko władzy królewskiej i kościelnej. Po zakończeniu konfliktów husyckich zamek przeszedł w ręce rodu Boskoviców, a następnie Liechtensteinów, którzy w XVI i XVII wieku przekształcili średniowieczną warownię w nowoczesną twierdzę bastionową, dostosowaną do użycia broni palnej. Rozbudowa fortyfikacji uczyniła Sovinec jedną z najnowocześniejszych twierdz obronnych w tej części Europy. Mimo to w czasie wojny trzydziestoletniej zamek został zdobyty i poważnie zniszczony, co zapoczątkowało jego stopniowy upadek. Po pożarze w XVIII wieku Sovinec utracił funkcję rezydencjonalną i został opuszczony, popadając częściowo w ruinę. W XX wieku objęto go ochroną konserwatorską i udostępniono zwiedzającym jako zabytek o wyjątkowej wartości historycznej. Dziś zamek Sovinec jest imponującym świadectwem średniowiecznej i nowożytnej architektury obronnej oraz symbolem burzliwych dziejów Moraw. »

To gotycki zamek królewski, który służył również jako dworek myśliwski. Zamek był w posiadaniu różnych rodzin szlacheckich, a jego historia przeplata się z wieloma mitami i legendami. Dziś jest obiektem licznych wydarzeń kulturalnych i społecznych. U podnóża zamku znajduje się przystań dla statków parowych. »

Zamek Vranov nad Dyjí, malowniczo położony na skalistym cyplu nad przełomem rzeki Dyji w południowych Morawach, należy do najbardziej imponujących rezydencji obronnych Czech. Jego początki sięgają pierwszej połowy XII wieku, kiedy wzniesiono tu wczesnośredniowieczną warownię strzegącą południowej granicy państwa czeskiego oraz ważnych szlaków prowadzących ku Austrii. Dzięki wyjątkowemu położeniu zamek od początku pełnił kluczową rolę militarną i administracyjną. W kolejnych stuleciach Vranov był rozbudowywany i umacniany, a w XIV i XV wieku należał do ważnych rodów szlacheckich, które dostosowywały jego strukturę do zmieniających się realiów wojennych. W okresie wojen husyckich zamek zachował swoje znaczenie obronne, a jego masywne mury skutecznie chroniły go przed zniszczeniem. Stopniowo obok funkcji militarnej zaczęła rozwijać się funkcja rezydencjonalna, co zapowiadało przyszłe przekształcenia. Przełomowym momentem w dziejach zamku był XVII wiek, kiedy po zniszczeniach wojny trzydziestoletniej został on gruntownie przebudowany w stylu barokowym. Powstała wówczas monumentalna rezydencja o reprezentacyjnym charakterze, z dominującą Salą Przodków, która stała się jednym z najwybitniejszych przykładów barokowej architektury świeckiej w Czechach. Zamek utracił wówczas swoje znaczenie militarne, stając się siedzibą arystokratyczną o wysokim prestiżu. Po II wojnie światowej Vranov nad Dyjí został znacjonalizowany i objęty ochroną konserwatorską. Dzięki przeprowadzonym pracom restauratorskim zachował swój unikatowy charakter, łączący średniowieczne początki z barokowym rozmachem. Dziś zamek stanowi jedno z najcenniejszych świadectw przemian architektonicznych i historycznych południowych Moraw, przyciągając zarówno miłośników historii, jak i sztuki. »

Helfštýn – jeden z największych zamków w Czechach, położony w miejscowości Týn nad Bečvou niedaleko Lipníka nad Bečvou. Zamek został założony pod koniec XIII wieku przez Bedřicha z Linavy. W następnych wiekach należał do majątku kilku szlacheckich rodów, przede wszystkim morawskich. »

Za Opawą, w miasteczku Hradec nad Moravicí (polska nazwa Grodziec Golęszycki), znajduje się bardzo ciekawy zespół pałacowo-zamkowy. Zamek stał tam już w czasach gotyku, ale na przełomie XVI i XVII wieku został przebudowany w stylu renesansowym. Jego właścicielem od 1733 roku byli książęta Lichnovscy. W drugiej połowie XIX wieku zaczęto go nazywać "Zamkiem Białym" w przeciwieństwie do "Zamku Czerwonego", który jest neogotycką budowlą powstałą w tym okresie. W zamku przebywał Ludwig van Beethoven, którego sponsorem był jeden z właścicieli. Zespół pałacowy graniczy z bardzo obszernym parkiem w stylu angielskim. Legenda głosi, że w Hradcu spotkali się wysłannicy weselni księżniczki czeskiej Dobrawy z posłami Mieszka I. To wydarzenie jest upamiętnione odpowiednią tablicą informacyjną znajdującą się na ścianie zamku. »

Zamek Hluboká to naprawdę wyjątkowe miejsce, które przyciąga zarówno miłośników historii, romantyków, jak i fanów sportu. Jego neogotycka architektura sprawia, że często jest uważany za najpiękniejszy zamek w Czechach. Początkowo zamek Hluboká pełnił funkcję strażnicy i został wzniesiony na polecenie czeskich królów w XIII wieku. Jednak to Schwarzenbergowie, szlachecki ród, który przejął zamek w XIX wieku, przeprowadzili romantyczną przebudowę, nadając mu obecny neogotycki charakter. Wraz z zamkiem powstał również rozległy park krajobrazowy, który dodaje uroku temu miejscu. Podczas zwiedzania zamku Hluboká masz możliwość odkrycia 140 sal i 11 wież, co daje wiele opcji eksploracji. Możesz zobaczyć prywatne pokoje i reprezentacyjne sale, które są pełne przepychu i ozdobione rzeźbionymi okładzinami ścian, kasetonami na stropach, eleganckimi meblami, kryształowymi żyrandolami oraz cennymi zbiorami dzieł sztuki, srebra, porcelany i gobelinów. Warto również wspiąć się na wieżę widokową, skąd rozciąga się piękny widok na okolicę. Nie można zapomnieć o odwiedzeniu zamkowej kuchni, gdzie zachowało się wiele sprzętów kuchennych z XIX i XX wieku. W zamkowej ujeżdżalni znajduje się ekspozycja południowoczeskiego gotyku oraz dzieła holenderskich mistrzów ze zbiorów Południowoczeskiej Galerii Aleša. Zamek Hluboká jest nie tylko miejscem pięknym i historycznym, ale także często organizowane są tam różnego rodzaju wydarzenia sportowe, takie jak biegi czy turnieje jeździeckie, co sprawia, że jest atrakcyjny również dla fanów sportu. podsumowując, zamek Hluboká to doskonały cel wycieczki dla osób zainteresowanych historią, romantycznego nastroju oraz piękna architektury. Zwiedzając go, przeniesiesz się w czasie i poczujesz magię tego niezwykłego miejsca. »

Zamek Pernštejn, położony w południowej części Wyżyny Czesko-Morawskiej, należy do najpotężniejszych i najlepiej zachowanych średniowiecznych warowni w Czechach. Jego początki sięgają pierwszej połowy XIII wieku, kiedy ród panów z Medlova wzniósł na skalistym grzbiecie twierdzę o wyjątkowych walorach obronnych. Usytuowanie zamku na trudno dostępnym wzgórzu oraz przemyślany układ fortyfikacji sprawiły, że już od najwcześniejszych lat uchodził on za niemal niezdobyty. Największy rozkwit Pernštejna przypadł na XIV i XV wiek, kiedy stał się główną siedzibą rodu Pernštejnów, jednego z najpotężniejszych rodów szlacheckich Czech i Moraw. W tym okresie zamek był intensywnie rozbudowywany, a jego system obronny dostosowywano do zmieniających się technik wojennych. Podczas wojen husyckich Pernštejn skutecznie opierał się atakom, co umocniło jego reputację jako twierdzy nie do zdobycia i symbolu potęgi właścicieli. W XVI wieku, wraz z rozwojem renesansowego stylu życia, zamek został częściowo przekształcony w wygodniejszą rezydencję, zachowując jednak swój surowy, obronny charakter. Wnętrza wzbogacono o nowe elementy dekoracyjne, a zabudowania mieszkalne dostosowano do potrzeb arystokracji. Mimo tych zmian Pernštejn nigdy nie utracił funkcji obronnych, co odróżnia go od wielu innych zamków, które w tym czasie stały się pałacami. Po stopniowym upadku znaczenia rodu Pernštejnów zamek zmieniał właścicieli, lecz uniknął większych zniszczeń i radykalnych przebudów. W XX wieku został objęty ochroną konserwatorską i udostępniony zwiedzającym jako jeden z najlepiej zachowanych przykładów średniowiecznej architektury obronnej w Czechach. Dziś Pernštejn stanowi wyjątkowe świadectwo potęgi czeskiej szlachty i kunsztu średniowiecznych budowniczych. »

Zamek Bouzov, położony w północnych Morawach na skraju Wyżyny Drahańskiej, należy do najbardziej malowniczych i rozpoznawalnych warowni Czech. Jego początki sięgają przełomu XIII i XIV wieku, kiedy powstał jako gotycka twierdza strzegąca ważnych szlaków handlowych oraz granic dóbr należących do margrabstwa morawskiego. Usytuowany na skalistym wzgórzu, od początku pełnił funkcję obronną i administracyjną, kontrolując okoliczne tereny i zapewniając bezpieczeństwo komunikacji w regionie. W XIV i XV wieku zamek Bouzov był rozbudowywany i wzmacniany, a jego znaczenie rosło wraz z rozwojem okolicznych osad. W tym okresie należał do kilku wpływowych rodów szlacheckich, które dostosowywały jego strukturę do zmieniających się realiów militarnych. Podczas wojen husyckich zamek zachował swoje znaczenie obronne, choć stopniowo zaczęto w nim łączyć funkcje militarne z rezydencjonalnymi, co było charakterystyczne dla późnośredniowiecznych warowni. Przełomowym momentem w dziejach Bouzova był koniec XVII wieku, kiedy zamek przeszedł w ręce zakonu krzyżackiego. Właśnie z inicjatywy wielkiego mistrza zakonu na przełomie XIX i XX wieku przeprowadzono gruntowną przebudowę, nadając mu romantyczny, neogotycki wygląd inspirowany średniowiecznymi zamkami rycerskimi. Prace te zachowały historyczny układ warowni, jednocześnie wzbogacając ją o reprezentacyjne wnętrza, wieże i krużganki, które uczyniły Bouzov jedną z najbardziej efektownych rezydencji w Czechach. Po II wojnie światowej zamek Bouzov został znacjonalizowany i udostępniony publicznie jako zabytek historyczny. Dziś stanowi nie tylko cenne świadectwo rozwoju architektury obronnej i rezydencjonalnej na Morawach, lecz także symbol romantycznej wizji średniowiecza, która ukształtowała jego obecny wygląd i przyciąga licznych miłośników historii oraz architektury. »

Zamek Šternberk, położony na Morawach nad doliną rzeki Sitki, należy do najważniejszych średniowiecznych warowni regionu. Został założony około 1253 roku przez Zdeslava z Divišova, protoplastę rodu panów ze Šternberka, jako strategiczna twierdza kontrolująca ważne szlaki handlowe północnych Moraw. Od początku pełnił funkcję obronną i administracyjną, stając się centrum rozległych dóbr rodowych. W XIV i XV wieku zamek był stopniowo rozbudowywany i umacniany, a jego znaczenie wzrosło wraz z rosnącą potęgą rodu Šternberków. W okresie wojen husyckich odegrał istotną rolę militarną i, mimo zagrożeń, uniknął poważnych zniszczeń. Po zakończeniu konfliktów religijnych zachował swój gotycki charakter, choć z czasem zaczął być przystosowywany do funkcji bardziej rezydencjonalnych. W XVI i XVII wieku wnętrza zamku modernizowano, dostosowując je do nowych standardów życia arystokratycznego, przy jednoczesnym zachowaniu średniowiecznej bryły. Po wojnie trzydziestoletniej zamek stopniowo tracił znaczenie militarne i pełnił głównie funkcje administracyjne. W kolejnych stuleciach popadł częściowo w zaniedbanie, jednak w XX wieku został objęty ochroną konserwatorską i udostępniony zwiedzającym. Dziś zamek Šternberk stanowi cenne świadectwo historii Moraw oraz jeden z najlepiej zachowanych przykładów gotyckiej architektury obronnej w Czechach. »

Královský hrad Kašperk, wzniesiony w 1356 roku na północno-wschodnim cyplu wzgórza Ždánov w paśmie Szumawy, stanowi jedno z najważniejszych dzieł obronnej polityki króla Czech i cesarza rzymskiego Karola IV. Decyzja o jego budowie była podyktowana trzema kluczowymi względami: koniecznością strzeżenia granicy z Bawarią, ochroną cennych złóż złota w regionie Kašperských Hor oraz zabezpieczeniem strategicznego szlaku handlowego znanego jako Złoty Szlak, którym transportowano sól i inne towary o fundamentalnym znaczeniu gospodarczym. Położenie zamku na dużej wysokości, w surowym górskim krajobrazie, podkreślało jego funkcję militarną i kontrolną, czyniąc z Kašperka jedną z najważniejszych królewskich twierdz pogranicznych. Architektura zamku odzwierciedlała jego czysto obronny charakter. Rdzeń warowni tworzyła wydłużona sala oraz połączone z nią wieże mieszkalne, które razem stanowiły zamknięty, samodzielny zespół obronny. Całość otaczał ciągły pierścień murów, a od strony wewnętrznej rdzeń zamku otwierał się na dziedziniec z zabudowaniami gospodarczymi i mieszkalnymi. Taki układ przestrzenny ukształtował się w drugiej połowie XIV wieku i był wielokrotnie modernizowany, szczególnie w XV stuleciu, kiedy dostosowywano go do zmieniających się realiów wojennych. Mimo tych przekształceń Kašperk nigdy nie stał się wygodną rezydencją, pozostając przede wszystkim twierdzą o jasno określonej funkcji strategicznej. Choć Kašperk był zamkiem królewskim, nie był zarządzany bezpośrednio przez komorę królewską. Władcy oddawali go wraz z okolicznymi dobrami w zastaw tzw. burgrabiom zastawnym, wywodzącym się ze stanu rycerskiego i szlacheckiego, którzy w zamian za lojalność wobec Korony administrowali zamkiem, dbali o jego utrzymanie oraz sprawowali sądownictwo patrymonialne. Wśród nich znaleźli się wybitni i wpływowi zarządcy, tacy jak Petr ze Svojšína i Orlíka, królewski mistrz mennicy, który od 1411 roku wraz z synami, będąc zwolennikiem ruchu kielichowego, przyczynił się do tego, że zamek uniknął niszczycielskiego oblężenia przez wojska husyckie. Istotną rolę odegrał także Zdeněk ze Šternberka, który rozbudował system obronny o wysunięte przedzamcze zwane Pustý hrádek, przygotowując Kašperk na ewentualne oblężenie w czasie konfliktu z Jerzym z Podiebradów. Z kolei w połowie XVI wieku Jiří z Lokšan, lojalny urzędnik Ferdynanda I, uczynił z zamku punkt oparcia podczas tłumienia powstania stanowego w regionie Prácheň. Pomimo bogatej historii i istotnej roli w dziejach Królestwa Czech, Kašperk stopniowo tracił znaczenie. Brak wystarczających środków finansowych na utrzymanie kosztownej górskiej twierdzy doprowadził do jej zaniedbania i powolnej degradacji, podczas gdy okoliczne dobra były sukcesywnie sprzedawane. Proces ten zakończył się w 1616 roku, kiedy komora królewska sprzedała już opuszczony i zrujnowany zamek miastu Kašperské Hory, które pozostaje jego właścicielem do dziś. Obecnie Kašperk, zachowany jako trwała ruina, jest jednym z najważniejszych symboli królewskiej władzy Karola IV na pograniczu czesko-bawarskim oraz wyrazistym świadectwem średniowiecznej polityki obronnej i gospodarczej Czech. »

Hrádek u Nechanic, położony w północno-wschodnich Czechach niedaleko miasta Nechanice w kraju hradeckim, należy do najbardziej charakterystycznych XIX-wiecznych rezydencji arystokratycznych na terenie Czech. Pałac wznosi się w rozległym parku krajobrazowym zaprojektowanym w stylu angielskim, którego kompozycja podkreśla romantyczny charakter całego założenia i harmonijnie łączy architekturę z otaczającą przyrodą. Od początku nie pełnił funkcji obronnych, lecz był pomyślany jako reprezentacyjna siedziba rodowa, manifestująca prestiż i kulturowe aspiracje właścicieli. Budowa pałacu rozpoczęła się w 1839 roku z inicjatywy Františka Arnošta hrabiego Harracha i trwała do 1857 roku. Inspiracją dla jego formy była architektura angielskiego gotyku Tudorów, niezwykle popularna w epoce romantyzmu, która symbolizowała powrót do średniowiecznych ideałów i tradycji. Projekt autorstwa wiedeńskiego architekta Karla Fischera nadał rezydencji malowniczą sylwetkę z wieżyczkami, krenelażami i bogato zdobionymi elewacjami, a wnętrza urządzono z wielkim rozmachem, wzorując się na angielskich dworach arystokratycznych, z biblioteką, reprezentacyjnymi salonami i dekoracyjną stolarką. W drugiej połowie XIX wieku Hrádek u Nechanic stał się ważnym ośrodkiem życia towarzyskiego, goszcząc przedstawicieli arystokracji i elit politycznych monarchii habsburskiej. Po powstaniu Czechosłowacji pałac pozostał w rękach rodu Harrachów, jednak po II wojnie światowej został skonfiskowany przez państwo na mocy dekretów Beneša. W kolejnych dziesięcioleciach obiekt stopniowo podupadał, aż do rozpoczęcia kompleksowych prac konserwatorskich pod koniec XX wieku, które przywróciły mu dawną świetność. Dziś Hrádek u Nechanic jest cenionym zabytkiem architektury romantycznej i jednym z najciekawszych przykładów historyzmu w Czechach, udostępnionym zwiedzającym jako świadectwo XIX-wiecznej kultury arystokratycznej. »

Pałac Lednicki – neogotycki pałac znajdujący się w Lednicach w kraju południowomorawskim, w Czechach, przy granicy z Austrią, kilkadziesiąt kilometrów od Brna. Jest on jednym z najważniejszych zabytków kompleksu lednicko-valtickiego. Dawniej na miejscu dzisiejszego pałacu stała twierdza, którą margrabia Przemysł podarował Lichtensteinom, a o której wzmiankę znaleźć można już w dokumencie z 1222 roku. W XVI wieku twierdzę przebudowano na renesansowy pałac, który w następnym stuleciu przebudowano na rezydencję barokową. Później, w XVIII wieku, Jerzy Wingelmüller przebudował obiekt po raz ostatni – tym razem nadając mu styl nowogotycki. Fasady zostały wtedy ozdobione licznymi balkonami, wieżyczkami, wykuszami itp. W XIV wieku Liechtensteinowie kupili znajdujący się niedaleko pałac w Valticach, a z terenów otaczających obydwie rezydencje utworzyli park. Nieopodal zamku powstały w tym czasie oranżeria i minaret. W XIX wieku cały teren urozmaicono jeszcze wieloma zabytkowymi dziś budowlami. »

Zamek Hrubý Rohozec należy do dominant i najstarszych zabytków budowlanych Turnovska. Został założony w drugiej połowie XIII wieku, w przeszłości był kilkakrotnie przebudowywany. Służył jako siedziba rodowa Vartenberków, Krajířów i Desfoursów. Obecnie Hrubý Rohozec jest dostępny dla zwiedzających. Czteroskrzydłowy zamek oferuje zwiedzającym ponad dwadzieścia umeblowanych pomieszczeń, obrazy i inne wyposażenie w różnych stylach artystycznych. Do najpiękniejszych pomieszczeń zamku należy biblioteka z galerią portretów właścicieli oraz nowogotycki pokój jadalny w postaci sali rycerskiej. Ciekawostką są obrazy alegorie z życia mężczyzny oraz alegorie z życia kobiety. »

Oryginalna gotycka twierdza wodna została przebudowana w drugiej połowie 16 wieku na renesansowy zamek z arkadowym dziedzińcem. Siedziba przeszła kilka przebudów, jedna z najważniejszych miała miejsce na początku 18-go wieku, kiedy dodano barokową kaplicę z freskami Jana Kryštofa Handkego, a otaczający teren przyjął formę ogrodu francuskiego. Losiny są nierozerwalnie związane z rodziną panów Žerotína, którzy rezydowali tu do 1802 roku, kiedy to sprzedali majątek Liechtensteinom. Ekspozycja zamku wysokiego pozwala zajrzeć do oryginalnych renesansowych i wczesnobarokowych wnętrz, późnobarokowej kaplicy i rozbudowy Empire. Zwiedzający mogą podziwiać jeden z najstarszych pieców kaflowych w naszym kraju, unikalną kolekcję złoconych skórzanych tapet z 17 wieku lub przypomnieć sobie niesławne procesy czarownic. W ramach wycieczki z przewodnikiem dostępna jest również część kolekcji broni Žerotín. »

Zamek Jánský Vrch, wznoszący się ponad miastem Javorník na Śląsku Morawskim, należy do najważniejszych rezydencji historycznych północno-wschodnich Czech. Jego początki sięgają XI wieku, kiedy na strategicznym wzgórzu istniał wczesnośredniowieczny gród obronny kontrolujący szlaki prowadzące między Morawami a Śląskiem. Pierwsze źródła pisane pojawiają się jednak dopiero na początku XIV wieku i potwierdzają istnienie murowanej gotyckiej warowni o istotnym znaczeniu militarnym i administracyjnym. W 1428 roku zamek został zdobyty i poważnie zniszczony przez husytów, co przerwało jego rozwój na kilka lat. Wkrótce potem przeszedł w ręce biskupów wrocławskich, którzy nadali mu nazwę Jánský Vrch, oddając go pod patronat św. Jana Chrzciciela. Przez kolejne sześć stuleci pozostawał on w ich posiadaniu, a dawna gotycka twierdza została przekształcona w renesansową rezydencję, pełniącą funkcję reprezentacyjną i administracyjną władzy kościelnej na pograniczu. Podczas wojny trzydziestoletniej zamek wraz z miastem Javorník został zajęty przez wojska szwedzkie, lecz uniknął większych zniszczeń. Najistotniejsze zmiany nastąpiły w połowie XVIII wieku, kiedy biskup Filip Gotthard Schaffgotsch przeprowadził gruntowną przebudowę, nadając zamkowi obecny barokowy charakter. W tym czasie powstały także ogrody, które podkreśliły pałacowy, a nie obronny charakter założenia. Na przełomie XVIII i XIX wieku dokonano kolejnych modyfikacji architektonicznych, porządkując układ dziedzińców i zaplecza gospodarczego. Po II wojnie światowej zamek przeszedł pod opiekę państwa i został starannie odrestaurowany. Dziś Jánský Vrch uchodzi za jeden z najlepiej zachowanych zabytków Śląska Morawskiego, łącząc w swojej formie średniowieczne początki z renesansowymi i barokowymi przekształceniami, które odzwierciedlają wielowiekową historię regionu. »

Zamek Kunštát, uznawany za jeden z najstarszych grodów morawskich, odgrywał istotną rolę w dziejach Czech już od wczesnego średniowiecza. Jego początki sięgają przełomu XII i XIII wieku, kiedy na wzgórzu w południowej części Moraw istniał gród obronny kontrolujący okoliczne szlaki i tereny osadnicze. Wkrótce został on przekształcony w kamienny zamek, który stał się siedzibą panów z Kunštátu, jednego z najstarszych i najbardziej wpływowych rodów morawskiej szlachty. W XIV i XV wieku Kunštát był stopniowo rozbudowywany i pełnił funkcję ważnego centrum administracyjnego. Szczególne znaczenie zyskał w czasach Jerzego z Kunštátu i Podiebradów, późniejszego króla Czech, którego działalność polityczna i wojskowa wpisała zamek w kluczowe wydarzenia epoki husyckiej. W tym okresie warownia zachowała swoje znaczenie obronne, jednocześnie przekształcając się w wygodniejszą rezydencję odpowiadającą potrzebom arystokracji. W kolejnych stuleciach zamek tracił funkcje militarne i był adaptowany do celów mieszkalnych oraz gospodarczych. Przebudowy w stylu późnogotyckim i renesansowym zmieniły jego pierwotny charakter, a w XVIII i XIX wieku obiekt częściowo podupadł. Dzięki objęciu ochroną konserwatorską w XX wieku Kunštát został zachowany jako cenny zabytek, który do dziś stanowi ważne świadectwo najstarszych dziejów Moraw i roli, jaką odegrały w nich wczesne rody szlacheckie. »

Zamek Náchod, wznoszący się nad doliną rzeki Metuji przy dawnym szlaku handlowym prowadzącym z Czech do Kłodzka, należy do najważniejszych warowni wschodnich Czech. Został założony około 1254 roku przez Hrona z rodu Načeratic, który działał z polecenia króla Przemysła Ottokara II. Od samego początku pełnił funkcję strategicznej twierdzy granicznej, mającej chronić interesy Królestwa Czech i kontrolować ruch na pograniczu czesko-śląskim. Pierwotny zamek miał charakter gotycki i obronny, z masywnymi murami oraz wieżą dominującą nad okolicą. W kolejnych stuleciach często zmieniał właścicieli, co sprzyjało jego rozbudowie i modernizacji. W okresie wojen husyckich odgrywał istotną rolę militarną, a jego znaczenie strategiczne sprawiało, że należał do najbardziej pożądanych twierdz w regionie. Z czasem obok funkcji obronnych coraz większą rolę zaczęły odgrywać funkcje rezydencjonalne. Najważniejsza przebudowa nastąpiła w XVI wieku za panowania rodu Smiřickich ze Smiřic, którzy przekształcili średniowieczną warownię w reprezentacyjną rezydencję renesansową. W tym okresie zamek zyskał nowy układ przestrzenny i bardziej komfortowe wnętrza. Po klęsce czeskiego powstania stanowego dobra zostały skonfiskowane, a zamek przeszedł kolejno w ręce Albrechta von Wallensteina i rodu Piccolominich, którzy nadali mu barokowy charakter. W XVII i XVIII wieku Náchod stał się okazałą rezydencją arystokratyczną oraz centrum administracyjnym rozległych dóbr. Ostateczne zmiany przyniósł XIX wiek, kiedy zamek należał do rodu Schaumburg-Lippe i został dostosowany do potrzeb nowoczesnego życia dworskiego. Po II wojnie światowej obiekt został znacjonalizowany i udostępniony publicznie. Dziś zamek Náchod pozostaje symbolem wielowiekowej historii pogranicza oraz świadectwem przemian architektonicznych od gotyku po barok, zapoczątkowanych przez rodzinę Načeratic. »