ZAMEK MIRÓW

Zamek Królewski w Chęcinach został wzniesiony na przełomie XIII i XIV wieku na wzgórzu o wysokości 360 m n.p.m., jako warownia typu wyżynnego. Dzięki swojemu strategicznemu położeniu, zamek stał się miejscem zjazdów szlachty i roków sądowych, zorganizowanych przez króla Władysława Jagiełłę. W 1331 roku, tuż przed bitwą pod Płowcami, Władysław Łokietek mianował w zamku swojego syna Kazimierza rządcą Wielkopolski. Po śmierci Łokietka, Kazimierz Wielki rozbudował zamek, czyniąc z niego jedną z najpotężniejszych twierdz na ziemiach polskich. Zamek Chęciński przejął funkcje administracyjne od Małogoszcza, stając się siedzibą starostów grodowych i głównym ośrodkiem powiatowym. W swojej historii zamek pełnił różnorodne funkcje: od rezydencji królewskich, goszczących takie postacie jak księżniczka Adelajda Heska, Elżbieta Łokietkówna, Zofia, małżonka Władysława Jagiełły, po królową Bonę, która zatrzymała się tutaj w drodze do Bari. Zamek służył również jako więzienie stanu, w którym osadzono m.in. Andrzeja, brata Władysława Jagiełły, oraz Michała Kuchmeistera von Sternberga, wielkiego mistrza krzyżackiego, a także innych rycerzy zakonu. Po zdobyciu Wielkopolski przez Łokietka, zamek stał się siedzibą skarbu koronnego, a w 1318 roku przechowywano tu również skarbiec katedry archidiecezjalnej gnieźnieńskiej. Ostatecznie zamek został przekształcony w siedzibę starostów grodowych oraz siedzibę sądu i kancelarii grodowej, gdzie mieszkali m.in. podsarości, sędzia grodzki, burgrabia, kapelan oraz inni urzędnicy. W najstarszej części zamku, między dwiema cylindrycznymi wieżami, znajdował się dziedziniec z budynkiem mieszkalnym, a do zamku przylegała kaplica pod wezwaniem Dziesięciu Tysięcy Rycerzy Męczenników. W 1576 roku dziedziniec został obudowany krużgankami, wieżę nadbudowano cegłą, a zamek powiększono o dodatkowy dziedziniec z prostokątną wieżą. Wykuto w skale 100-metrową studnię. W 1607 roku zamek został zdobyty i spalony przez wojska Zebrzydowskiego. Odbudowany w 1657 roku, zamek ponownie został zniszczony przez wojska Rakoczego, a kolejne zniszczenia miały miejsce w 1707 roku podczas wojny ze Szwedami. Od tego czasu zamek nie powrócił do dawnej świetności, pozostając w ruinie. Jego działa po raz ostatni wystrzeliły w 1787 roku na cześć przejazdu Stanisława Augusta Poniatowskiego przez Chęciny. W czasie I wojny światowej jedna z wież służyła jako rosyjski punkt obserwacyjny, co doprowadziło do jej zniszczenia przez Austriaków. Po II wojnie światowej na jednej z wież utworzono punkt widokowy, a prace renowacyjne zabezpieczyły zamek w formie trwałej ruiny. »

W połowie XIV wieku kasztelan krakowski Spycimir Leliwita stał się właścicielem Melsztyna oraz okolicznych ziem. To właśnie on założył tu zamek, wznosząc pięciokondygnacyjną wieżę obronno-mieszkalną zbudowaną z kamienia i cegły. W następnych latach zamek został rozbudowany o dodatkowe budynki gospodarcze, cysternę na wodę oraz mury obronne, które otaczały krawędź wzgórza, na którym zamek się znajdował. Pierwsze wzmianki o zamku oraz przylegającej do niego kaplicy pojawiają się w oficjalnych dokumentach z lat 60. XIV wieku. Pod koniec tego samego stulecia spadkobiercy Spycimira dokonali dalszej rozbudowy, wznosząc budynek bramny, który przylegał do wieży. W XV wieku zamek został zmodernizowany pod kątem używania broni palnej, a w XVI wieku, kiedy właścicielem był kasztelan wojnicki Mikołaj Jordan, nadano mu styl renesansowy. Mimo że zamek przetrwał potop szwedzki w XVII wieku i nie został zdobyty przez najeźdźców, jego kres nastąpił w 1771 roku, kiedy został spalony przez wojska kozackie po tym, jak zajęli go konfederaci barscy. Pod koniec XIX wieku Karol Lanckoroński podjął próbę ocalenia zamku, jednak jego działania ograniczyły się jedynie do wzmocnienia murów. Z zamkiem w Melsztynie wiążą się liczne legendy. Jedna z nich opowiada o rycerzu Spytku, który pod wpływem swojej żony i teścia przeszedł na husytyzm, co wzbudziło gniew króla Władysława Jagiełły. Podczas jednej z bitew Spytek został ciężko ranny, schwytany, a następnie osądzony. Pozostawiono go na polu walki, aby tam zakończył swoje życie. Od tego czasu, zgodnie z legendą, pojawia się jako zjawa na koniu, w pełnej zbroi rycerskiej, powracając do swojego ukochanego zamku. Lokalne legendy opowiadają również o tajemniczych podziemnych tunelach, które rzekomo rozciągają się pod zamkiem Melsztyn i biegną aż pod rzeką Dunajec, docierając do klasztoru w Zakliczynie, oddalonego o około 3 kilometry. Według tych opowieści, tunele te miały służyć jako schronienie dla mieszkańców zamku w razie ataku wrogów. Dodatkowo mówi się, że w podziemiach tych ukryto ogromne skarby, które do dziś czekają na swojego odkrywcę. »

Zamek w Czchowie został wzniesiony na przełomie XIII i XIV wieku i jest jednym z najstarszych zamków królewskich w Polsce. Jego strategiczne położenie przy szlaku handlowym prowadzącym na Węgry czyniło go ważnym punktem obronnym, a także miejscem, gdzie funkcjonowała komora celna. Pierwsza wzmianka o jego zarządcy pochodzi z 1356 roku i dotyczy burgrabiego Imrama, syna Żegoty. Zamek pełnił również funkcję siedziby sądu ziemskiego dla powiatu czchowskiego. Początkowo na wzgórzu znajdowała się jedynie romańska wieża, która służyła jako strażnica. W XIV wieku do istniejącej wieży dobudowano kamienne mury i budynek mieszkalny, tworząc niewielką warownię. W zamku gościła między innymi królowa Elżbieta Łokietkówna, siostra Kazimierza Wielkiego i żona Ludwika Węgierskiego. Bywał tu także król Władysław Jagiełło, który odwiedzał zamek kilkakrotnie, w tym w 1410 roku, tuż przed bitwą pod Grunwaldem. Przez wiele stuleci zamek pozostawał własnością królewską, ale był zarządzany przez tzw. tenutariuszy. Niestety, brak nadzoru ze strony króla oraz chciwość zarządców przyczyniły się do stopniowego upadku zamku. W XVIII wieku król Stanisław August Poniatowski zlecił jego remont, ale prace nigdy nie zostały zrealizowane, co doprowadziło do dalszej degradacji budowli. Ruiny zamku przez wiele lat były romantycznym symbolem minionych czasów. Dopiero w 1993 roku podjęto prace konserwatorskie, mające na celu zabezpieczenie ruin i ich częściową rekonstrukcję. W 2000 roku zamek został udostępniony do zwiedzania. Dziś na terenie zamku znajduje się punkt widokowy oraz wystawa archeologiczna. W 2018 roku przeprowadzono dalsze prace rekonstrukcyjne, w tym budowę drewnianego pomostu nad doliną, rekonstrukcję baszty bramnej, dobudowanie piwnic pod budynkiem mieszkalnym oraz nadbudowę istniejących murów. Zamek w Czchowie przyciąga obecnie turystów swoim historycznym urokiem i malowniczym położeniem. »

Wysoka, surowa baszta zamku oraz kamienne mury unoszą się nad drogą i Jeziorem Czchowskim. Dopiero z bliska można dostrzec, że jest to niemal całkowicie nowa konstrukcja, odbudowana na pozostałościach dawnej twierdzy, która kryje w sobie tajemniczą legendę o ukrytym skarbie Inków. W przeszłości pełnił funkcję zamku obronnego, prywatnej rezydencji feudalnej oraz siedziby rycerzy, którzy zajmowali się grabieżą transportów płynących Dunajcem. Obecnie Zamek Tropsztyn jest jednym z nielicznych w Polsce, które posiadają unikalną nazwę. W XIII wieku rycerz Dobrosław, syn Wojsława z rodu Gierałtów herbu Ośmioróg, wzniósł drewnianą warownię, o której pierwsze zapiski pochodzą z 1231 roku. Według innej wersji, zamek zbudował niemiecki rycerz-rozbójnik Gerard znad Renu, a jego syn Dobrosław rządził zamkiem od 1231 roku. Pierwsze wzmianki o drewnianych budynkach otoczonych wysokimi murami z piaskowca, zbudowanymi na planie czworokąta, pochodzą z 1382 roku. Zamek wielokrotnie zmieniał właścicieli od XIII do XVIII wieku. W 1390 roku przejął go rycerz Chebda z Tropsztyna. Na przełomie XIV i XV wieku Chebdowie wznieśli gotycki budynek oraz potężną, pięciokondygnacyjną wieżę obronną o grubych murach. Później zamek należał do rodzin Kmitów, Robakowskich i Gabońskich. W XVI wieku dodano reprezentacyjną rezydencję i nową bramę z drewnianym mostem. Zamek był strategicznie położony, strzegł tzw. Bramy Sądeckiej i kontrolował ważny szlak handlowy na Węgry. W tamtych czasach burgrabiowie zamkowi próbowali kontrolować szlaki handlowe, często napadając na kupców płynących Dunajcem. Aby położyć kres tym praktykom, właściciele sąsiedniego Rożnowa w 1574 roku zaatakowali zamek, zdobywając go i niszcząc. Od tego czasu zamek nie został odbudowany i popadł w ruinę. Pierwsze wykopaliska archeologiczne przeprowadzono w 1863 roku, kiedy to sądecki historyk Szczęsny Morawski zainicjował prace badawcze na terenie zamku. W 1970 roku ruiny nabył Andrzej Benesz, wicemarszałek sejmu. W 1993 roku rozpoczęto dalsze prace archeologiczne, które pozwoliły na określenie kształtu zamku i jego późniejszą rekonstrukcję. Od 1995 roku Fundacja Odbudowy Zamku Tropsztyn prowadzi prace renowacyjne zgodnie z planami specjalistów z zakresu historii, archeologii i architektury. Zamek odbudowano z wykorzystaniem oryginalnych materiałów, takich jak kamień, beton, stal i żelbeton. Zamek, położony na stromym cyplu otoczonym Dunajcem, zachowuje swoją historyczną formę, a jego elementy są stopniowo pokrywane kamienną mozaiką. Latem zamek otwarty jest dla turystów. Zwiedzający mogą zobaczyć kilka sal, w tym salę tortur, a także obejrzeć film dokumentalny o poszukiwaniach legendarnego skarbu Inków, który według legendy ukryty jest w podziemiach zamku. Zamek oferuje również atrakcje dla dzieci, takie jak sale zabaw i zjeżdżalnie. Z wieży rozciąga się widok na Jezioro Czchowskie i Pogórze Rożnowskie. Zwiedzający mogą spacerować po murach zamkowych i dziedzińcu. Na terenie zamku znajduje się także kawiarnia, sklep z pamiątkami oraz lądowisko dla helikopterów. Spacer po zewnętrznej stronie zamkowych murów umożliwia przejście Skalnym Szlakiem Inków. »

Zamek w Wiśniczu ma długą i burzliwą historię, sięgającą około połowy XIV wieku, kiedy to prawdopodobnie został zbudowany z inicjatywy Jana Kmity. Pierwsze wzmianki o nim pojawiły się pod koniec XIV wieku. Początkowo był to niewielki kompleks obronny, z prostokątnym obwodem murów i jedną wieżą kwadratową. Jednak w okresie przełomu XV i XVI wieku zamek został gruntownie rozbudowany za sprawą Piotra Kmita, jednej z najwybitniejszych postaci tamtych czasów. Stał się czteroskrzydłową warownią z trzema wieżami i nowoczesnymi fortyfikacjami ziemnymi. W 1516 roku Piotr Kmita podniósł wszystkie skrzydła mieszkalne o jedną kondygnację, dostawił czwartą wieżę i rozbudował budynek gospodarczy. Zmodernizował także system obronny, co wzmocniło zamek. Po śmierci Piotra Kmity w 1553 roku zamek przeszedł na własność różnych rodów, a w latach 1615-1621 został przebudowany w stylu barokowym przez Stanisława Lubomirskiego. Niestety, podczas potopu szwedzkiego zamek został zdobyty przez Szwedów i częściowo zniszczony. Po kolejnych zmianach właścicieli i pożarze w 1831 roku zamek popadał w ruinę, aż wreszcie w 1901 roku został wykupiony przez Zjednoczenie Rodowe Lubomirskich, które podjęło się jego renowacji. Prace te przerwała II wojna światowa, ale po jej zakończeniu państwo kontynuowało renowację, przywracając zamkowi dawny blask. Dziś zamek w Wiśniczu, wróciwszy na własność Lubomirskich, stanowi ważny element dziedzictwa historycznego regionu i przyciąga licznych turystów, zachwycając swoją monumentalnością i historią. »

W tych okolicach, w drugiej połowie XIII wieku, ród Gryfitów wznosił pierwsze umocnienia obronne. Była to skromna rezydencja zbudowana z drewna i ziemi, osadzona na niewielkim wzniesieniu i otoczona fosą. Po kolejnych zmianach własnościowych, zamek przeszedł w ręce rodu Pobogów, a następnie w XIV wieku został dziedzictwem Odrowążów. W latach 1470-1480 kasztelan krakowski i kanclerz wielki koronny Jakub Dębiński, z rodu Odrowążów, zdecydował się na gruntowną przebudowę rezydencji na murowany zamek. Nowa struktura miała nieregularny plan zbliżony do prostokąta, z czterema skrzydłami i dwiema basztami w narożach. Na parterze zachodniego skrzydła znajdowała się ogromna komnata zwaną Koncertową, a na pierwszym piętrze pomieszczenia mieszkalne i reprezentacyjne. W kolejnych wiekach zamek przechodził przez ręce różnych rodów, w XVIII wieku trafił w posiadanie Tarłów, a później Lanckorońskich, Rogowskich i Rudnickich. W XIX wieku uległ pożarowi, który głównie zniszczył wnętrza. Od 1835 roku zamek był własnością Jastrzębskich, którzy panowali aż do 1945 roku. Po wojnie zamek służył jako posterunek Milicji Obywatelskiej, a od lat 70. XX wieku został gruntownie odrestaurowany. Obecnie pełni funkcję filii Muzeum Okręgowego w Tarnowie, zachowując w sobie historię i kulturę tych ziem. W dawnych czasach, w zamku w Dębnie, rozgrywała się historia miłości i tajemnicy. Piękna panna Tarłówna, córka właściciela zamku, zakochała się głęboko w ubogim dworzaninie Jaśku. Niestety, ojciec dziewczyny, zaniepokojony tą miłością, zabił Jaśka. Panna Tarłówna stanęła przed wyborem: wyjść za bogatego szlachcica, którego jej ojciec wybrał, albo zostać zamkniętą w zamkowej wieży. Wybrała wieżę. Legenda głosi, że została zamurowana wraz z posagiem złota, jej posagu. W poszukiwaniu skarbu w XIX wieku rabusie zdemolowali zamek, niszcząc podłogi, stropy i ściany, lecz nigdy nie odnaleźli złota. Panna Tarłówna, choć spoczęła w ziemi, czasem ukazuje się wybranym, kontynuując swoją tajemniczą obecność. Dziś legenda o Złotym Warkoczu przyciąga rycerzy z całego świata, którzy rywalizują o to legendarną nagrodę na turniejach bractw rycerskich organizowanych w zamku. Czy odważysz się stanąć w ich szeregach? Niektórzy twierdzą też, że coś niepozwalającego obejść zamku trzykrotnie krąży wokół niego. Czy odważysz się sprawdzić tę tajemnicę? Jeśli tak, miejcie w bagażniku miecz, w sercu odwagę i szczęście w boju - bo kto wie, może wrócicie do domu z nagrodą i opowieścią o swojej odwadze. »

Zamek Niedzica, dawniej znany jako Zamek Dunajec, kusi swoim bogatym dziedzictwem i tajemniczymi opowieściami. Historia tego monumentalnego budynku sięga aż do dokumentu z 1325 roku, gdzie pojawia się jako własność rodu Jana i Rykolfa panów na Brzozowicy. Zamek był świadkiem wielu zmian własnościowych, przechodząc z rąk potomków Rudygera z Tyrolu na własność comesów spiskich, Zapolyich, a później Łaskich. Początkowo funkcjonując jako węgierska strażnica na granicy z Polską, zamek wkrótce stał się miejscem ważnych wydarzeń historycznych i przemian. Jego długie korytarze i wielkie sale gościły kolejnych właścicieli, aż w końcu w roku 1858 znalazł się w rękach rodu Salamonów. Po I wojnie światowej, choć teren zamku znalazł się na terytorium Polski, pozostał w rękach Salamonów aż do roku 1945. Interesującym faktem jest to, że w dobrach zamkowych aż do 1931 roku utrzymywano szczątkowe formy pańszczyzny - najdłużej w Europie. Po roku 1948 przystąpiono do prac restauracyjnych i częściowej odbudowy zamku. Dziś jest to miejsce o wielu obliczach - dom pracy twórczej Stowarzyszenia Historyków Sztuki, muzeum wnętrz i historii regionu spiskiego, a także stacja sejsmologiczna Zakładu Geofizyki PAN. Zamek Niedzica wzbudza także zainteresowanie popkultury, pojawiając się w filmach, serialach telewizyjnych i książkach. Zamek "wystąpił" m.in. w serialu telewizyjnym "Janosik" oraz "Wakacje z duchami". Dzisiaj funkcjonuje również jako centrum muzealno-hotelowo-gastronomiczne, przyciągając turystów z całego świata. Bogata historia, piękne widoki i tajemniczy klimat sprawiają, że zamek jest jedną z największych atrakcji historycznych południowej części województwa małopolskiego. »

Historia Zamku Kliczków sięga początku XIII wieku, kiedy to Bolek I Surowy wzniósł warownię, która miała pełnić rolę obronną. Przez kolejne stulecia warownia przeszła w ręce różnych rodów rycerskich, a każdy z nowych właścicieli wnosił własne zmiany i modernizacje, tworząc w ten sposób unikalne połączenie różnych stylów architektonicznych. Na zamku można odnaleźć wpływy angielskiego gotyku, włoskiego renesansu oraz niemieckiego i francuskiego manieryzmu, które widoczne są zarówno na elewacjach, jak i w charakterystycznych wnętrzach. Mimo bezpośrednich działań wojennych, zamek Kliczków ucierpiał niewiele. Jednak po zakończeniu wojny, wyposażenie zamku padło łupem żołnierzy sowieckich i szabrowników. W 1949 roku pożar zniszczył kompletnie dwa skrzydła zamku - Czeladne i Powozownię. W kolejnych latach, pod użytkowaniem różnych instytucji, takich jak Nadleśnictwo w Bolesławcu czy Ludowe Wojsko Polskie, obiekt ulegał dalszej degradacji. Mury i dachy popadały w ruinę, a cenne elementy wyposażenia uległy zniszczeniu. W latach 70-tych Politechnika Wrocławska podjęła próbę ratowania zamku, ale efekty prac były niewielkie w porównaniu z rozmiarem zniszczeń. Dopiero firma INTEGER S.A. z Wrocławia, która nabyła zamek w latach 90-tych, przeprowadziła kompleksowe prace budowlano-konserwatorskie, przywracając zamkowi życie i nowe funkcje. Dzięki tym działaniom, zamek Kliczków został ocalony od dalszej degradacji, odzyskując swoją świetność i stając się centrum kulturalnym, konferencyjnym i rekreacyjnym. »

Zamek Bolków, osadzony na Zamkowym Wzgórzu, jest przedmiotem legendy sięgającej aż IX wieku. Choć brak jest historycznych źródeł potwierdzających tę wczesną datę istnienia warowni, to pierwsza zweryfikowana wzmianka na jej temat pochodzi dopiero z 1227 roku. Zamek został założony przez księcia Bolesława II Rogatkę, a później rozbudowany przez jego syna, Bolka I Surowego. Istniejące źródła sugerują, że prawdopodobny czas powstania twierdzy przypada na I połowę XIII wieku. Przez ten okres odnotowano przynajmniej cztery istotne przebudowy, podczas których zwiększono powierzchnię mieszkalną zamku oraz dokonano modernizacji umocnień bram. Niepodważalnym dowodem na dobrą inżynierię tej warowni jest fakt, że nie udało się jej zdobyć przez wieki, a przetrwała kilka prób przejęcia. Zamek Bolków oparł się atakom wojsk czeskich, a także obronił się przed husytami, co świadczy o jego solidnych umocnieniach i strategii obronnej. To symboliczne miejsce jest zatem świadkiem nie tylko zawiłych dziejów regionu, ale także doskonałej architektonicznej i obronnej mądrości swoich twórców. »

Miejsce, na którym obecnie znajduje się zamek, już w X wieku miało swoje znaczenie jako drewniano-ziemny gród obronny. Jednak to dopiero w XIII wieku, za panowania Bolka I Surowego, siedziba kasztelana została przeniesiona do sąsiedniego Bolkowa, a gród w Świnach stał się miejscem rezydencji rycerskiej rodziny Świnków. To właśnie w XIV wieku ci ostatni postanowili wzmocnić swoją siedzibę, wznosząc masywną wieżę mieszkalną z łamanego kamienia, otoczoną murem obwodowym. W XV wieku powstały kolejne budynki na terenie zamku, jednak to wiek XVII przyniósł najważniejsze przekształcenia, kiedy gotycki zamek w Świnach został przebudowany w renesansową rezydencję. W trakcie przebudowy dokonanej w XVII wieku, cały zamek został otoczony nowym murem obronnym, w którym znalazły się basteje oraz bastion. Wejście na teren zamku prowadziło przez most zwodzony, a brama zamkowa zdobiła się herbem rodu Świnków. Niestety, w kolejnych wiekach zamek doświadczył licznych zniszczeń, choć ciekawym jest to, że nie były one wynikiem działań wojennych, a raczej skutkiem naturalnych kataklizmów. Wichury i pożary niosły ze sobą zniszczenia, dotykając zarówno mury zamku, jak i cenne wnętrza budynków. »

Zamek Książ wyróżnia się nie tylko swoją bogatą przeszłością, ale również rozmiarem i urokliwym położeniem. Posiadając ponad 400 pomieszczeń, wraz z zabudowaniami gospodarczymi ok. 600, jest on największym zamkiem na Dolnym Śląsku i trzecim pod względem wielkości w Polsce, ustępując tylko zamkowi w Malborku oraz Zamkowi Królewskiemu na Wawelu. Zamek Książ znajduje się w malowniczym otoczeniu Książańskiego Parku Krajobrazowego, otulony lasami i usytuowany na wysokości 395 m n.p.m., co dodaje mu wyjątkowego uroku. Historia zamku Książ jest wyjątkowo burzliwa i pełna zmian władzy oraz losów. Początki zamku sięgają XIII wieku, kiedy książę świdnicko-jaworski, Bolek I Surowy, wznosił warowną twierdzę znana jako "Książęcą Górą". Następnie zamek przechodził przez różne ręce, włącznie z dynastią Luksemburgów, królami czeskimi i wieloma innymi władcami, jak Jerzy von Steina, Władysław II Jagiellończyk czy Jan von Schellenberg. W 1603 roku zamek Książ przeszedł w ręce rodziny von Haugwitzów, a następnie, od 1603 roku, do rodziny Hobergów (Hochberg), która sprawowała władzę nad zamkiem przez ponad 400 lat. To właśnie za ich panowania miały miejsce kluczowe rozbudowy i modernizacje, które nadały zamkowi jego obecny imponujący kształt. W 1908 roku, książę Henryk XV Hoberg wybudował wielkie południowo-zachodnie skrzydło zamkowe z narożnymi wieżami i zmodernizował tarasy z fontannami. Projektem rozbudowy kierował Humbert Walcher von Moltchein, co dodatkowo wzbogaciło architekturę zamku. »

Zamek Grodziec to jedna z perełek Dolnego Śląska, charakteryzująca się bogatą historią i malowniczym położeniem. Zamek Grodziec, jeden z najlepiej zachowanych zamków Dolnego Śląska, wznosi się na powulkanicznym wzgórzu o wysokości 389 m n.p.m. Jego historia jest pełna zawirowań i burzliwych wydarzeń. Pierwsze zapiski na temat zamku sięgają XI wieku, kiedy to na tym miejscu istniał gród o konstrukcji drewniano-ziemnej. W ciągu wieków zamek był wielokrotnie zdobywany i niszczony wskutek wojen i zmieniających się rąk, co wpłynęło na jego przebiegającą przez wieki historię. Niemniej jednak, zamek Grodziec przetrwał te trudne okresy i zdołał się odbudować. W pierwszej dekadzie XX wieku, dzięki staraniom znanego architekta Bodo Ebhardta, który zastosował wzorzec gotycko-renesansowej architektury, zamek przeszedł gruntowną rekonstrukcję. To właśnie wtedy zamkowi nadano nowy wygląd, który wiernie oddawał ducha jego pierwotnej epoki. »

Zamek Czocha to historyczna warownia położona w południowo-zachodniej Polsce, w województwie dolnośląskim. Jest to zamek obronny usytuowany na wysuniętym granitowo-gnejsowym cyplu wzgórza we wsi Sucha. Historia zamku sięga XIII wieku, a obiekt ten ma bogatą historię, która obejmuje wiele zmian własności, przebudów i wydarzeń. Pierwotnie zamek został zbudowany jako drewniana twierdza graniczna w latach 1241-1247 na polecenie króla czeskiego Wacława I. W późniejszych latach przeszedł różne zmiany właścicieli, by ostatecznie znaleźć się w rękach rodzin szlacheckich von Wallhausen, von Dohn, von Nostitz, a także innych. Zamek był wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany w celu wzmocnienia swoich umocnień obronnych. Zamek Czocha pełnił rolę warowni obronnej przez wieki, przeżywając okresy oblężeń i podbojów. Był oblegany przez husytów w XV wieku oraz przeszedł przez różne fazy historyczne, takie jak okresy pożarów, przebudów i zniszczeń w wyniku działań wojennych. »

Zamek w Mirowie – ruiny zamku leżącego na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej, wybudowanego w systemie tzw. Orlich Gniazd, we wsi Mirów w województwie śląskim, w powiecie myszkowskim. Zamek w Mirowie został zbudowany w czasach Kazimierza Wielkiego około połowy XIV wieku obok wsi Mirów, lokowanej na prawie polskim. Historycy przypuszczają, że już wcześniej istniały w tym miejscu zabudowania drewniano-ziemne. Początkowo warownię tworzyła kamienna strażnica podległa pod pobliski zamek w Bobolicach, która wraz z nim wchodziła w skład systemu obronnego znanego dziś jako Orle Gniazda. »

Bobolicka twierdza, pierwotnie będąca zamkiem królewskim, została zbudowana z inicjatywy Kazimierza Wielkiego około 1350 roku. Miała ona pełnić rolę warowni granicznej, mającej chronić Królestwo Polskie przed najazdami ze strony Śląska, będącego wtedy częścią Królestwa Czech. W 1370 roku zamek został nadany Władysławowi Opolczykowi przez rządzącego Polską Ludwika Węgierskiego. Na pewien czas twierdza przeszła w ręce Andrzeja z Barlabasz, który zajmował się działalnością rozbójniczą, plądrując okoliczną ludność. Król Władysław Jagiełło zakończył jego działania. W roku 1486 zamek został nabyty przez Mikołaja Krezę herbu Ostoja, a jego rodzina panowała nad Bobolicami przez półtora wieku. W 1587 roku warownia została zdobyta przez wojska Maksymiliana Habsburga, pretendenta do polskiego tronu, jednak została odzyskana przez Jana Zamojskiego. W 1625 roku zamek przeszedł w ręce Myszkowskich, którzy posiadali pobliski Zamek w Mirowie, a kilka dekad później stał się własnością Męcińskich. Ze względu na zniszczenia wojenne w XVII i XVIII wieku, zamek popadał w coraz większą ruinę. W XIX wieku w piwnicach odkryto wielki skarb. Legendy związane z zamkiem wspominają o podziemnym tunelu łączącym go z twierdzą w Mirowie oraz o dwóch braciach, panujących nad obydwoma warowniami, których rywalizacja o tę samą kobietę doprowadziła do tragedii bratobójczej. W 1999 roku zamek został zakupiony przez rodzinę Laseckich, która podjęła się odbudowy obiektu po przeprowadzeniu prac archeologicznych i zabezpieczających. Zamek został oficjalnie otwarty dla turystów we wrześniu 2011 roku i jest dostępny do zwiedzania. »

Zamek Pieskowa Skała powstał w czasach Kazimierza Wielkiego jako gotycka strażnica i był usytuowany nieco wyżej na skale zwanej Dorotką. W 1377 roku Ludwik Węgierski nadał zamek rodzinie Szafrańców, której był siedzibą do roku 1608. W tym czasie został rozbudowany i stał się typową renesansową siedzibą magnacką. Nowa budowla powstała w miejscu dawnego podzamcza. W roku 1640 zamek stał się własnością Michała Zebrzydowskiego, który go ufortyfikował. W 1718 roku pożar zniszczył budowlę, która jednak została odbudowana 60 lat później przez Hieronima Wielopolskiego. W II połowie XIX wieku był własnością Mieroszewskich i to oni odremontowali go po kolejnym pożarze w roku 1850. Po 1905 roku zamek wykupiono w celu zorganizowania pensjonatu. Dopiero po II wojnie światowej w latach 1948-64 przeprowadzono dokładne prace badawcze, a następnie budowlane. W ten sposób przywrócono mu wygląd z czasów największej jego świetności. Zamek otoczony jest malowniczym parkiem, u jego podnóża roztaczają się stawy założone jeszcze w XVI wieku. Obecnie jest siedzibą filii Muzeum Zamku Królewskiego na Wawelu. »

Pałac w Nieborowie – barokowy pałac zaprojektowany przez Tylmana z Gameren na zlecenie Michała Stefana Radziejowskiego, znajdujący się w Nieborowie. Pałac od 1774 do 1945 należał do rodziny Radziwiłłów. Po drugiej wojnie światowej stał się oddziałem Muzeum Narodowego w Warszawie. »

Muzeum Zamek w Oporowie, zamek Oporowskich – ceglany zamek wzniesiony w stylu gotyckim w latach 1434–1449 we wsi Oporów pod Kutnem przez biskupa kujawskiego Władysława Oporowskiego. Dawniej stanowił centrum rozległych dóbr ziemskich rodu Oporowskich herbu Sulima. W 2007 wpisany do Państwowego Rejestru Muzeów. »